Toen ik vijf jaar oud was, begon ik met turnen. Dat heb ik altijd met enorm veel plezier gedaan. Een training duurde meestal drie uur, en ik trainde vijf keer per week, soms zelfs twee keer op een dag. Ik had er alles voor over, omdat ik het zó leuk vond.

Naast het trainen moest ik natuurlijk ook naar school en wilde ik tijd doorbrengen met mijn familie. Vriendinnetjes? Daar had ik eigenlijk nauwelijks tijd voor. Gelukkig had ik er een paar die begrepen dat ik niet altijd kon afspreken of naar hun feestje kon komen. Al mijn tijd en energie gingen naar turnen. Eerst uit plezier, later vooral uit gewoonte. Ik wist niet beter.

Doordat ik zoveel trainde, werd ik ook steeds beter en behoorde ik uiteindelijk tot de top van Nederland op mijn niveau. Ik werd zelfs twee jaar op rij Nederlands kampioen op de vloer.

Maar zoals bij elke topsport, is er ook een keerzijde van de medaille. Het kleine turnstertje groeide uit tot een volwassen vrouw die ontzettend streng voor zichzelf was. Altijd gefocust op prestaties, perfectionistisch tot in het extreme. Ik vond al snel dat ik me niet mocht aanstellen, er was eigenlijk geen ruimte voor gevoel.

Ik had nooit geleerd om om te gaan met de wereld waarin ik me bevond, en met de gedachten die daarbij hoorden.

De afgelopen jaren heb ik hard gewerkt aan dat strenge stemmetje in mijn hoofd. Ik probeer het nu liever te benaderen en dat lukt gelukkig steeds beter.

Om dit proces voor mezelf zichtbaar te maken, heb ik een foto gemaakt. Voor mij werkte dat heel helend. Ik besefte: dat strenge stemmetje bén ik niet. Het was iets wat me is aangeleerd, en waar ik nu langzaam van loskom.

Zo ontstond de Healing Shoot.